127
πŸ“–

The Boy Who Never Learned Khmer

(khmermix.com)
by Sophal4 months ago|0 comments

A poignant story about a Cambodian-American boy who gradually loses his connection to the Khmer language and his journey to reclaim it.

The Boy Who Never Learned Khmer

Once upon a time in Oakland, there was a boy named Dara. His parents had crossed an ocean to escape war, carrying with them the rhythm of the Khmer language β€” soft syllables like falling rain, and sharp ones like the snap of bamboo.

At home, his mother would call,

"Dara, mok nov ni!" β€” Come here!

But Dara would answer in English, every time.

"Okay, Mom!"

In the early years, he understood her words without thinking. But school filled his head with English spelling tests, baseball games, and superhero comics. Khmer was something for the kitchen and the temple β€” not for the playground.

When he was twelve, his grandmother moved in. She only spoke Khmer. She tried to teach him words: plai t'naot (palm fruit), champei (frangipani), somleng (voice). Dara laughed awkwardly, repeating the sounds, but they slipped away as quickly as they came.

Years passed. Dara grew into a young man. He went to college, built a career, made friends from every background β€” but at family gatherings, he sat on the edge of conversations, nodding politely as the elders spoke and the younger cousins translated for him.

One summer, his grandmother passed away. At her funeral, the temple filled with chanting in Khmer, low and steady. Dara bowed his head, but he felt like a ghost in his own story β€” present in body, but locked out by language.

Months later, Dara visited Cambodia for the first time. The air was heavy with the smell of lemongrass and exhaust. People smiled at him, speaking words he could not answer. A little boy in the market tugged at his sleeve, asking something in Khmer. Dara froze. He didn't even know how to say, I don't understand.

That night, lying under a slow-turning fan, Dara thought about all the voices he had missed β€” his grandmother's stories, his parents' memories, his own heritage whispered in a language he had let slip away.

In the morning, he bought a notebook. On the first page, he wrote three words in careful letters:

αžŸαž½αžŸαŸ’αžαžΈ (Hello)

αž’αžšαž‚αž»αžŽ (Thank you)

αžŸαž»αŸ†αž‘αŸ„αžŸ (Sorry)

It wasn't much. But it was a beginning.

αžŸαž˜αŸαž™αžαŸ’αž„αŸ‚αž˜αž½αž™αž“αŸ…αž’αžΌαž€αž‘αŸ‚αž“ αž˜αžΆαž“αž€αŸ’αž˜αŸαž„αž”αŸ’αžšαž»αžŸαž˜αŸ’αž“αžΆαž€αŸ‹αžˆαŸ’αž˜αŸ„αŸ‡αžŠαžΆαžšαŸ‰αžΆαŸ” αžͺαž–αž»αž€αž˜αŸ’αžαžΆαž™αžšαž”αžŸαŸ‹αž‚αžΆαžαŸ‹αž”αžΆαž“αž†αŸ’αž›αž„αž˜αž αžΆαžŸαž˜αž»αž‘αŸ’αžšαž˜αž½αž™αžŠαžΎαž˜αŸ’αž”αžΈαž‚αŸαž…αž–αžΈαžŸαž„αŸ’αž‚αŸ’αžšαžΆαž˜ αžŠαŸ„αž™αžŠαžΉαž€αž™αž€αž‡αžΆαž˜αž½αž™αž–αž½αž€αž‚αŸαž“αžΌαžœαž…αž„αŸ’αžœαžΆαž€αŸ‹αž“αŸƒαž—αžΆαžŸαžΆαžαŸ’αž˜αŸ‚αžš β€” αž–αŸ’αž™αž‰αŸ’αž‡αž“αŸˆαž‘αž“αŸ‹αžŠαžΌαž…αž—αŸ’αž›αŸ€αž„αž’αŸ’αž›αžΆαž€αŸ‹ αž“αž·αž„αž–αŸ’αž™αž‰αŸ’αž‡αž“αŸˆαž˜αž»αžαžŠαžΌαž…αž€αžΆαžšαž”αŸ‚αž€αžŠαŸ†αž”αž„αŸ”

αž“αŸ…αž•αŸ’αž‘αŸ‡ αž˜αŸ’αžαžΆαž™αžšαž”αžŸαŸ‹αž‚αžΆαžαŸ‹αž“αžΉαž„αž αŸ…,

"αžŠαžΆαžšαŸ‰αžΆ αž˜αž€αž“αŸ…αž“αŸαŸ‡!"

αž”αŸ‰αž»αž“αŸ’αžαŸ‚αžŠαžΆαžšαŸ‰αžΆαž“αžΉαž„αž†αŸ’αž›αžΎαž™αž‡αžΆαž—αžΆαžŸαžΆαž’αž„αŸ‹αž‚αŸ’αž›αŸαžŸ αžšαŸ€αž„αžšαžΆαž›αŸ‹αž–αŸαž›αŸ”

"ធូខេ αž˜αŸ‰αžΆαž€αŸ‹!"

αž€αŸ’αž“αž»αž„αž†αŸ’αž“αžΆαŸ†αžŠαŸ†αž”αžΌαž„ αž‚αžΆαžαŸ‹αž™αž›αŸ‹αž–αžΆαž€αŸ’αž™αžšαž”αžŸαŸ‹αž“αžΆαž„αžŠαŸ„αž™αž˜αž·αž“αž”αžΆαž…αŸ‹αž‚αž·αžαŸ” αž”αŸ‰αž»αž“αŸ’αžαŸ‚αžŸαžΆαž›αžΆαž”αžΆαž“αž”αŸ†αž–αŸαž‰αž€αŸ’αž”αžΆαž›αžšαž”αžŸαŸ‹αž‚αžΆαžαŸ‹αžŠαŸ„αž™αž€αžΆαžšαž”αŸ’αžšαž›αž„αž”αŸ’αžšαž€αž”αž’αž€αŸ’αžŸαžšαž’αž„αŸ‹αž‚αŸ’αž›αŸαžŸ αž›αŸ’αž”αŸ‚αž„αžœαžΆαž›αŸ‹αž”αŸŠαž› αž“αž·αž„αž€αž»αž˜αž·αž€αž’αžΊαžšαŸ‰αžΌαŸ” αž—αžΆαžŸαžΆαžαŸ’αž˜αŸ‚αžšαž‚αžΊαž‡αžΆαž’αŸ’αžœαžΈαž˜αž½αž™αžŸαž˜αŸ’αžšαžΆαž”αŸ‹αž•αŸ’αž‘αŸ‡αž”αžΆαž™αž“αž·αž„αžœαžαŸ’αž β€” αž˜αž·αž“αž˜αŸ‚αž“αžŸαž˜αŸ’αžšαžΆαž”αŸ‹αž€αž“αŸ’αž›αŸ‚αž„αž›αŸαž„αž‘αŸαŸ”

αž–αŸαž›αž‚αžΆαžαŸ‹αž’αžΆαž™αž»αžŠαž”αŸ‹αž–αžΈαžšαž†αŸ’αž“αžΆαŸ† αž™αžΆαž™αžšαž”αžŸαŸ‹αž‚αžΆαžαŸ‹αž”αžΆαž“αž•αŸ’αž›αžΆαžŸαŸ‹αž˜αž€αž“αŸ…αŸ” αž“αžΆαž„αž“αž·αž™αžΆαž™αžαŸ‚αž—αžΆαžŸαžΆαžαŸ’αž˜αŸ‚αžšαž”αŸ‰αž»αžŽαŸ’αžŽαŸ„αŸ‡αŸ” αž“αžΆαž„αž”αžΆαž“αž–αŸ’αž™αžΆαž™αžΆαž˜αž”αž„αŸ’αžšαŸ€αž“αž‚αžΆαžαŸ‹αž–αžΆαž€αŸ’αž™αŸ– αž•αŸ’αž›αŸƒαžŠαžΌαž„ (palm fruit) αž…αŸ†αž”αŸ‰αžΈ (frangipani) αžŸαŸ†αž‘αŸαž„ (voice)αŸ” αžŠαžΆαžšαŸ‰αžΆαžŸαžΎαž…αžŠαŸ„αž™αž…αž˜αŸ’αž›αŸ‚αž€ αž’αŸ’αžœαžΎαž˜αŸ’αžαž„αž‘αŸ€αžαž“αžΌαžœαžŸαŸ†αž‘αŸαž„ αž”αŸ‰αž»αž“αŸ’αžαŸ‚αž–αž½αž€αžœαžΆαž”αžΆαžαŸ‹αž”αž„αŸ‹αž™αŸ‰αžΆαž„αžšαž αŸαžŸαžŠαžΌαž…αž–αŸαž›αžŠαŸ‚αž›αžœαžΆαž˜αž€αŸ”

αž†αŸ’αž“αžΆαŸ†αž€αž“αŸ’αž›αž„αž‘αŸ…αŸ” αžŠαžΆαžšαŸ‰αžΆαž€αŸ’αž›αžΆαž™αž‡αžΆαž™αž»αžœαž‡αž“αŸ” αž‚αžΆαžαŸ‹αž”αžΆαž“αž‘αŸ…αž˜αž αžΆαžœαž·αž‘αŸ’αž™αžΆαž›αŸαž™ αž€αžŸαžΆαž„αž’αžΆαž‡αžΈαžœαž€αž˜αŸ’αž˜ αž’αŸ’αžœαžΎαž˜αž·αžαŸ’αžαž—αžΆαž–αž‡αžΆαž˜αž½αž™αž˜αž“αž»αžŸαŸ’αžŸαž‚αŸ’αžšαž”αŸ‹αž•αŸ’αž“αŸ‚αž€ β€” αž”αŸ‰αž»αž“αŸ’αžαŸ‚αž“αŸ…αž€αŸ’αž“αž»αž„αž€αžΆαžšαž”αŸ’αžšαž‡αž»αŸ†αž‚αŸ’αžšαž½αžŸαžΆαžš αž‚αžΆαžαŸ‹αž’αž„αŸ’αž‚αž»αž™αž“αŸ…αž‚αŸ‚αž˜αž“αŸƒαž€αžΆαžšαžŸαž“αŸ’αž‘αž“αžΆ αž€αŸ’αžšαžΆαž”αž€αŸ’αž”αžΆαž›αžŠαŸ„αž™αž‚αž½αžšαžŸαž˜αžŠαžΌαž…αžŠαŸ‚αž›αž’αŸ’αž“αž€αž…αžΆαžŸαŸ‹αž“αž·αž™αžΆαž™ αž“αž·αž„αž”αŸ’αž’αžΌαž“αž”αŸ’αžšαž»αžŸαž’αžΆαž™αž»αžαžΌαž…αž”αž€αž”αŸ’αžšαŸ‚αž±αŸ’αž™αž‚αžΆαžαŸ‹αŸ”

αžαŸ’αž„αŸƒαž˜αž½αž™αž€αŸ’αž“αž»αž„αžšαžŠαžΌαžœαž€αŸ’αžαŸ… αž™αžΆαž™αžšαž”αžŸαŸ‹αž‚αžΆαžαŸ‹αž”αžΆαž“αž‘αž‘αž½αž›αž˜αžšαžŽαž—αžΆαž–αŸ” αž“αŸ…αž–αŸαž›αž’αŸ’αžœαžΎαž–αž·αž’αžΈαž”αž»αžŽαŸ’αž™ αžœαžαŸ’αžαž”αžΆαž“αž”αŸ†αž–αŸαž‰αžŠαŸ„αž™αž€αžΆαžšαžŸαŸ’αžšαŸ‚αž€αž‡αžΆαž—αžΆαžŸαžΆαžαŸ’αž˜αŸ‚αžš αž‘αžΆαž”αž“αž·αž„αž‡αžΆαž”αŸ‹αž›αžΆαž”αŸ‹αŸ” αžŠαžΆαžšαŸ‰αžΆαž€αŸ’αžšαžΆαž”αž€αŸ’αž”αžΆαž› αž”αŸ‰αž»αž“αŸ’αžαŸ‚αž‚αžΆαžαŸ‹αž˜αžΆαž“αž’αžΆαžšαž˜αŸ’αž˜αžŽαŸαžŠαžΌαž…αžαŸ’αž˜αŸ„αž…αž€αŸ’αž“αž»αž„αžšαžΏαž„αžšαž”αžŸαŸ‹αž‚αžΆαžαŸ‹αž•αŸ’αž‘αžΆαž›αŸ‹ β€” αž˜αžΆαž“αžœαžαŸ’αžαž˜αžΆαž“αž‡αžΆαžšαžΆαž„αž€αžΆαž™ αž”αŸ‰αž»αž“αŸ’αžαŸ‚αž…αžΆαž€αŸ‹αžŸαŸ„αžŠαŸ„αž™αž—αžΆαžŸαžΆαŸ”

αžαŸ‚αž€αŸ’αžšαŸ„αž™αž˜αž€ αžŠαžΆαžšαŸ‰αžΆαž”αžΆαž“αž‘αŸ…αž›αŸαž„αž€αž˜αŸ’αž–αž»αž‡αžΆαž›αžΎαž€αžŠαŸ†αž”αžΌαž„αŸ” αžαŸ’αž™αž›αŸ‹αž’αŸ’αž„αž“αŸ‹αžŠαŸ„αž™αž€αŸ’αž›αž·αž“αž‚αŸ’αžšαŸƒαž“αž·αž„αž§αžŸαŸ’αž˜αŸαž“αŸ” αž˜αž“αž»αžŸαŸ’αžŸαž‰αž‰αžΉαž˜αž‘αŸ…αž‚αžΆαžαŸ‹ αž“αž·αž™αžΆαž™αž–αžΆαž€αŸ’αž™αžŠαŸ‚αž›αž‚αžΆαžαŸ‹αž˜αž·αž“αž’αžΆαž…αž†αŸ’αž›αžΎαž™αž”αžΆαž“αŸ” αž€αŸ’αž˜αŸαž„αž”αŸ’αžšαž»αžŸαžαžΌαž…αž˜αŸ’αž“αžΆαž€αŸ‹αž“αŸ…αž•αŸ’αžŸαžΆαžšαž‘αžΆαž‰αžŠαŸƒαž‚αžΆαžαŸ‹ αžŸαž½αžšαž’αŸ’αžœαžΈαž˜αž½αž™αž‡αžΆαž—αžΆαžŸαžΆαžαŸ’αž˜αŸ‚αžšαŸ” αžŠαžΆαžšαŸ‰αžΆαžαž€αŸ‹αžŸαŸ’αž›αž»αžαŸ” αž‚αžΆαžαŸ‹αž˜αž·αž“αžŠαžΉαž„αžαžΆαžαžΎαž‚αž½αžšαž“αž·αž™αžΆαž™αžαžΆ αžαŸ’αž‰αž»αŸ†αž˜αž·αž“αž™αž›αŸ‹αž‘αŸαŸ”

αž™αž”αŸ‹αž“αŸ„αŸ‡ αžŠαŸαž€αž€αŸ’αžšαŸ„αž˜αž•αŸ’αž›αž·αžαžŠαŸ‚αž›αžœαž·αž›αž™αžΊαž αžŠαžΆαžšαŸ‰αžΆαž‚αž·αžαž’αŸ†αž–αžΈαžŸαŸ†αž‘αŸαž„αž‘αžΆαŸ†αž„αž’αžŸαŸ‹αžŠαŸ‚αž›αž‚αžΆαžαŸ‹αž”αžΆαž“αžαž€αžαžΆαž“ β€” αžšαžΏαž„αžšαž”αžŸαŸ‹αž™αžΆαž™ αž€αžΆαžšαž…αž„αž…αžΆαŸ†αžšαž”αžŸαŸ‹αžͺαž–αž»αž€αž˜αŸ’αžαžΆαž™ αž”αŸαžαž·αž€αž—αžŽαŸ’αžŒαžšαž”αžŸαŸ‹αž‚αžΆαžαŸ‹αž•αŸ’αž‘αžΆαž›αŸ‹αžŠαŸ‚αž›αžαŸ’αžŸαžΉαž”αž‡αžΆαž—αžΆαžŸαžΆαžŠαŸ‚αž›αž‚αžΆαžαŸ‹αž”αžΆαž“αž±αŸ’αž™αžšαž’αž·αž›αž…αŸαž‰αŸ”

αž–αŸ’αžšαžΉαž€αž‘αžΎαž„ αž‚αžΆαžαŸ‹αž”αžΆαž“αž‘αž·αž‰αžŸαŸ€αžœαž—αŸ…αž€αžαŸ‹αžαŸ’αžšαžΆαŸ” αž“αŸ…αž›αžΎαž‘αŸ†αž–αŸαžšαžŠαŸ†αž”αžΌαž„ αž‚αžΆαžαŸ‹αž”αžΆαž“αžŸαžšαžŸαŸαžšαž–αžΆαž€αŸ’αž™αž”αžΈαž‡αžΆαž’αž€αŸ’αžŸαžšαž”αŸ’αžšαž»αž„αž”αŸ’αžšαž™αŸαžαŸ’αž“αŸ–

αžŸαž½αžŸαŸ’αžαžΈ (Hello)

αž’αžšαž‚αž»αžŽ (Thank you)

αžŸαž»αŸ†αž‘αŸ„αžŸ (Sorry)

αžœαžΆαž˜αž·αž“αž˜αŸ‚αž“αž‡αžΆαž’αŸ’αžœαžΈαž…αŸ’αžšαžΎαž“αž‘αŸαŸ” αž”αŸ‰αž»αž“αŸ’αžαŸ‚αžœαžΆαž‡αžΆαž€αžΆαžšαž…αžΆαž”αŸ‹αž•αŸ’αžαžΎαž˜αŸ”

← Back to Stories